Het is de waarheid wanneer ik mezelf vertel dat dit het gevoel is dat komt vóór de vriendschap. Het mengen van gevoel tijdens het mens tot mens zijn. Zo aarts, onbeperkt, onbegrenst en eerlijk, zo waarheid! Ik voel me omringt door tijdschimmen en ik voel de aanwezigheid van het menselijk noorderlicht. Ik voel me Adam in een wereld zonder tastbaarheid nog onbeschreven voor jou liefde tot het moment dat je beslist daadwerkelijk mijn vriend te willen zijn.
Stuk zonder einde
Mijn hoofd lijkt dood te bloeden als ik aan je denk. Ik weet het gewoon niet meer, ik ken de waarheid niet meer. Mijn hoofd kent duizend-en-een waarheden, mijn hart kent er één maar heeft niet de ogen met die zelfde vooruitziende blik. Als ik jou kwijt raak ben ik niemand meer zo voelt het omdat jij van ons twee altijd de persoon was die geworteld stond in de realiteit maar ondanks die waarheid kan ik je nog steeds niet beminnen zoals een lang leven samen dat verlangt. Zelfs met mijn bril blind voor labels kan ik niet zien wat je van me bent. Ik verlang niet naar je als mijn partner en je bent nog altijd mijn moeder niet dus je moet wel mijn beste vriendin zijn. De waarheid is, het is nu over en ik heb je alle kansen ontnomen, daar heb ik spijt van, voor mezelf, voor jou en stiekem beken ik; voor ons. Maar spijt als in spijt zal kan ik niet bekennen want ik heb immers nooit tegen iemand gelogen. Het gevoel kan misschien onwetend zijn maar het zal nooit liegen over wat hij waarneemt. Uiteindelijk gaat toch alles maar om ‘de waarheid’. Gaat er mij nu iemand vertellen dat ík de leugen ben? mijn gevoel? Als dat zo is hoe verwerk ik ons dan? Hoe kan ik het begrijpen? Als ik wist wat ik nu wist hadden dingen misschien wel anders geweest, want waarom vertelde je me pas mijn zwaktes en mijn valkuilen toen het over was tussen ons. Nu moet ik met spijt bewonderen hoe jij in staat bent mijn ware aard te doorgronden. Het is daarom ook onwerkelijk hoe jij met zoveel liefde en gemak mijn silhouet kan tekenen tegen deze drukke achtergrond. Ik blijf nadenken al is de cirkel oneindig als de werkelijkheid betwistbaar is.
Wonen in een auto
Flits na flits zo zie ik de vrijheid al voor me. Wonen op de straat. Het lijden smaakt naar aardbijen met suiker in een glazen schaaltje. Als ik mijn Nederlands verstand gebruik kan ik me zorgen maken, maar als ik mijn Amerikaans verstand gebruik kan ik uitzoomen en zie ik slechts een Nederlandse sukkel beklemd in een hele grote jampot zonder deksel waar iedereen zich zorgen maakt om geld. Alles moet een naam hebben, alles moet een grens kennen en alles heeft een prijs. Wie schrijft mij een column over idealen en wie schrijft mij er een over realiteit, want als dit de wereld op zijn kop is waarom kijken mensen mij dan raar aan als ik besluit om op mijn handen te gaan staan?
Vluchten voor Kanker
Pas sinds dat iemand in mijn naaste omgeving is komen te overlijden aan de gevolgen van kanker sta ik open voor de angst ooit zelf kanker te krijgen. Kanker en haar gevolgen heb ik altijd miskent, puur om de reden dat ik kanker niet met mij associeerde. Maar als zo iemand dichtbij je plotseling lijd aan kanker dan zit je er middenin en kun je de confrontatie niet uit de weg. Nu is het woord kanker vet gedrukt, in een gesprek van mensen op straat, een artikel in de krant, gescheld op televisie of in speculaties waarin word aangehaald welke stoffen er kankerverwekkend schijnen te zijn. Een vriendin van mij studeert geneeskunde: “1 op de 3 mensen krijgt kanker Amel” ze zit er op het moment middenin, “dus als hier nog iemand had bij gezeten was het één van ons drie” en dan te weten dat normaal gesproken mijn vriendin hier bij zou hebben gezeten. Het voelt raar om anno 2011 nog te moeten opzoeken wat kanker nou eigenlijk betekent maar kanker is nu éénmaal de realiteit en niet meer te ontkennen. Ik durf de ziekte kanker nu aan te kijken en ik durf er over te filosoferen, ik zie dit als een stukje voorbereiding op een toekomst waarin kanker misschien wel als normaal word beschouwd. Confronterend, ik heb er dan ook niet voor niets over getwijfeld om gewoon te vluchten voor kanker, gewoon rennen en netwerkstralen ontwijken, bluetooth en infrarood, stoppen met het eten van patat, frikandellen en chips, het drinken van drinkyoghurt, volle melk, light producten en water uit plastic flesjes en vooral geen kauwgum kauwen, bakken in de zon en haren wassen met shampoo en conditioner al rennend terwijl ik door mijn familiestamboom blader om te ontdekken of ik misschien erfelijke kankergenen met mij meedraag. Tuurlijk is goed écht gezond eten een pré maar als je wilt rennen voor straling dan zul je je hele leven op de vlucht zijn.
Hoe het Voelt
Het voelt alsof ik in de woestijn loop en dat ik jou tegen kom als enigste aanknopingspunt naar de realiteit net voordat ik sterf door uitdroging en dat jij achter blijft als enigste erfgename van mijn filosofieën. Zo voelt het.
2012
Ik voel angst in me zoals ik angst nog nooit eerder heb ervaren. Ik kan niet meer genieten van het simpele geen ik hiervoor wel kon. Een koude koffie weg drinken op het einde van de straat, een tekenfilm kijken van vroeger, het draaien van Led Zeppelin’s Mothership album of grenzeloos dromen over later; ik kan het niet meer.
Al het genot slaat kapot op de naakte werkelijkheid over hoe de wereld er aan toe is. Is het toeval dat ze het nu hebben over een catastrofale 2012 filosofie? 2012 is het werkelijkheid of toch iets dat zich steeds meer als een hype ontwikkelt waar binnenkort iedereen aan moet geloven, het zal immers niet lang meer duren of je ziet mensen in T-shirts lopen met daarop refererende slogans. Begrijp me goed, Ik geloof niet in de 2012 filosofie die gerelateerd is aan een religie desalniettemin geloof ik wel in de ondergang van de aarde en dat misschien niet eens op lange termijn.
Een collega van mij had het over; ’2012 het jaar van het bewust zijn’ en ook al relateerde hij dat deels aan de Maya filosofie ik denk dat hij daar nog wel eens gelijk in zou kunnen hebben. Een brand waarbij chemische stoffen vrij komen waarover het volk niet tot nauwelijks word ingelicht, vogels en vissen die met duizenden tegelijk sterven door nader te onderzoeken oorzaak waar vervolgens de wereldburger niets meer over te horen krijgt, massale klimaat veranderingen over heel de wereld die bewust niet worden gerapporteerd, de elektrische auto die voor hij werkelijk op de markt komt door kranten al word afgeschreven en niet te vergeten het uitlekken van de persoonlijke mening van het land dat zich beschouwd als de hoofdstad van de wereld die kosten wat kost publicatie van interne stukken wil vermijden.
De angst zit hem niet in de inhoud want dat is de ongekende realiteit het zit hem in het geen dat word achter gehouden over de werkelijkheid, de mate waarin de mens wordt dom gehouden. Niemand verteld ons immers dat ze hebben uitgerekend dat over achttien jaar de olie op is of dichter bij huis, hoe ons afval wordt verwerkt en hoeveel ruimte er nog over is of het feit dat radiostations geen singles accepteren langer dan 3 minuut 15. Led Zeppelin & Pink Floyd, de uitvinders van muziek zouden de screening van de hedendaagse commerciële omroep niet hebben door gekomen en zodoende de jeugd van nu niet zo hebben kunnen opvoeden als dat het de jeugd van toen heeft opgevoed. De iconen van de jeugd van vandaag zijn later Lady Gaga en Kate Perry die het medium muziek op lopende band schaal misbruiken om er bedrijfsmatig groot geld uit te kloppen en dat op basis van geschreven liedjes van andere en managers die met een Hollywood handboek op zak lopen. Kate Perry de moeder van 2010 voor als onze kleintjes. Mijn collega van 17 trekt haar schouders op wanneer ik het heb over Led Zeppelin, Janis Joplin of Electric Light Orchestra de media gerelateerde vrijheidsvechters van de jaren zestig en zeventig. Ja.. Vroeger was het; “Wat wil je zeggen met je muziek?” en tegenwoordig is het “wat wil je verdienen met je muziek?” de jeugd weet immers niet beter, over het dom houden van de mens gesproken.
Het besef dat we sommige prachtige dingen zullen verliezen omdat vernieuwde versies of vervanging ervan in de ogen van de hogere macht beter word geacht dan het geen we nu al hebben doet me pijn ondanks of het in werkelijkheid een verbetering is gebleken ja of nee, elke stap vooruit is niet meer terug te draaien. We kunnen niet met ze allen even terug schakelen van plat scherm naar bakbeest omdat ze slecht voor onze ogen schijnen te zijn of onze mobiel toch maar weer alleen gebruiken om mee te bellen en te sms’en als onze G3 internet opeens kanker verwekkend blijkt te zijn. De stap terug is altijd groter dan de stap vooruit al weten we niet waar die ons brengt. Ik merk om me heen dat niemand het wat uit maakt, want dood gaan we toch wel hoor ik constant om me heen.. naar mijn mening is dat puur een excuus om onder je verantwoordelijkheid als mens uit te komen want het feit blijft dat als er meer mensen feest vieren dan dat er schoonmaken op deze aarde de gevolgen niet te overzien zijn voor hen die achterblijven ten opzichte van hen die gewetenloos het festival verlaten.
Ik voel angst. Moeten we dan met zijn allen slimmer worden? En wie is dan de slimste? De stap terug is groter dan de stap vooruit en dat er een stap genomen moet worden is duidelijk, maar welke? Ja, misschien heeft mijn collega echt gelijk en is 2012 het jaar van het bewust zijn. Het jaar dat de naakte waarheid níet degelijk aangekleed hoeft te worden maar dat het de naakte waarheid mag blijven die we met zijn allen onder ogen kunnen komen, het jaar waarbij macht níet leidt tot corruptie maar tot verbroedering, respect en samenwerking, het jaar dat we eens iets níet mooier laten lijken dan het in werkelijkheid is maar dat we het samen onder ogen komen en aanpakken én het jaar waarin wat niet weet wél deert omdat we elkaar de waarheid gunnen! En zo onderdruk ik met goed geloof mijn grootste angst; op naar 2012!
Softijs
Als de liefde zorgeloos is dan is dit een eenvoudig aanzicht. Een uitgerekte houten vloer zo glad als de vloer van een balzaal, iets wat scheef maar prachtig in haar context. Een langwerpig gevormde houten kamer waarin op afstand een bal kan worden overgegooid. De muren zodanig egaal dat zij de werkelijke diepte doen vertekenen, zo perfect eenvoudig!
Maar wanneer men angstig is of twijfelend, dan kan het aanzicht wel eens onvoorspelbaar geacht worden. Een bol van bladeren, nat en dor met een geur van doordringende puurheid: “wat is die lucht?” Die lucht is heerlijk zeg ik stiekem. De bol waarin je verstrikt zit strekt drie meters hoog in de wind op een constructie van watten, stro en haren. Een grote dreadlock van verwarring, dit alles in de vorm van een obliehoorn met daarop een bolletje ijs of anders gezegd een langwerpige verticale portie taze kadayif met daarop een bolletje dolmadakia me rizi!
Faalangst
Hij had besloten dat faalangst niet bestond maar hij wist alleen niet hoe hij moest manoeuvreren in deze wereld. “Hoe kan ik echt vrij zijn” vroeg hij zichzelf af. Het was voor hem niet makkelijk. Zijn hoofd hing moedeloos voorover op een stoel vervaardigd uit houtsneden. Het was iemand die bewust was van zijn zekerheden en er ook van kon genieten. Hij droeg het genot dan ook als een sjaal wanneer hij in deze stoel zijn oor ter gehore bracht aan één van de vele zestiger jaren klassiekers als The Beatles of Pink Floyd, alleen vanavond was hij rouwig, al wist hij niet waarom.
De Maan
Een synoniem voor schoonheid. Sinds kort realiseer ik mij pas echt de schoonheid van de maan en wat de maan in ware betekent. Als ik in het volle zwart geconfronteerd wordt door de licht gevende druppel op de vooruit van mijn auto word ik dood stil, alsof mij de kracht om te praten wordt ontnomen, want wie ben ik tenslotte onder het licht van de maan; slechts één van alle mensen die een lift probeert te krijgen naar de “levens reddende” economie. Een levensreddende economie bestaat niet! Het klinkt even afschuwelijk als de realiteit want de maan laat me realiseren hoe blind wij mensen zijn, hoe wij de ware essentie van deze vruchtbare wereld negeren en hoe wij bewust stoïcijns leven. Het is de omgekeerde wereld waarin we onze tijd verdoen als we zouden blijven hangen in de hypnose van het maanlicht dan dat wij door te werken met onze ogen dicht plaatsnemen in de sneltrein richting onze eigen uitvaart. Het hoeft voor mij allemaal niet zo snel. Passeer mij gerust met een zak vol geld want ik leef liever op de energie die teweeg komt bij het aansporen tot zien van wat de maan ons wil vertellen.
Leven In Het Verleden
Zijn beste vrienden leefde slechts voort in zijn dagboek. Zij een prinses, hij een prins en in de supermarkt slechts een “hallo!”. Een kopie van zijn verleden, dat was zijn toekomst. Hij probeerde elke nieuwe dag te overleven om zich de dag van gisteren te kunnen herinneren. De tikkende klokken vormde zijn nachtmerrie waaruit hij ontsnapte als hij droomde dat de tijd stil stond, de toekomst was voor hem immers als een stofzuiger, je word er ingezogen terwijl je onschuldig honing uit een wit brandnetelbloemetje staat te kauwen en je komt eruit in pak met een auto van de zaak. Het was zijn grootste nachtmerrie en uiteindelijk haalde de tijd hem dan ook in en raakte hij verslonden in een paradox van zijn eigen fictie en non-fictie.
Yagmur
Ik weet het zelf ook niet, of doe ik slechts alsof ik het niet weet? Ik stort mijzelf ter aarde. Ik laat mijn hoofd langzaam uit de aarde opkomen en ik zie hoe zij geworteld is met de wereld. Gefascineerd kijk ik naar een magisch web van complexe aanhechtingen als een van zijde geweven koningsmantel. Het is één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. Ik voel me zwak en ik wil naast haar staan, ik wil met haar dansen terwijl ik haar aankijk, maar dat kan ik niet. Ik ben niet sterk genoeg en zit daarom slechts geknield in de aarde. Ik kijk omhoog en ik zie bewolking. Hoe mooi moet een bloem zijn die op zulke wortels rust? Net wanneer ik denk dat haar bloem slechts is gegund aan de grote mens, drijven de wolken uit één, waarop ze mij aankijkt en zegt; jij bent de eerste die me ziet.
Verlammingsverschijnselen Van Je Ziel
Schrijven; soms wil je het zo graag maar leeft de gedachte nog te sterk in je hoofd. Het lukt niet.
Iets houd je tegen. Het is het verschil van overgave, het is het verschil van wezen! Wees ditmaal sterk.
Wees dit maal doof maar niet blind of onderdanig aan de zone der comfort want het zal je verdoven,
het zal je stoppen! Doorgrond het moment en confronteer jezelf door jezelf aan te kijken. Kijk en
blik op de motor die nog nooit is vervangen ontastbaar onder alsmaar wisselende carrosserieën.
Zie! Bewonder! Glunder! Het vakmanschap, de echtheid, het verleden, het is puur! Het is hét! Het is mooi!
Het is het aller mooist! En zo heerst het. Trots! Verbazing! Ongeloof! En de weg naar het gevoel is vrij!